Actie ACTIE actie

Het VKBlog is in wezen een voortzetting van de ouderwetse rubriek ingezonden brieven.
Daarin was het in toenemende mate de gewoonte geworden dat brieven waarin lezers meningen verkondigden meer en meer geweerd werden eventueel door er gewoon de cruciale zinnen uit te knippen. Het VKBlog was het schipperend compromis. Reclame voor de VK (die daarmee toch een krant voor het volk bleef lijken).
Met een bestaansrecht dat niet gerelateerd is aan de inhoud, want geen redactie hoefde ooit antwoord te geven. De bloggers blijven wel met elkaar in gesprek. Niemand sprak over actie. Want niemand besefte daadwerkelijk dat het alleen maar het bijeffect was van de privatisering die de vrije mening in dezelfde hoek en op dezelfde wijze buiten de deur zette als men dat in dezelfde tijd ook deed door middel van verplichte (slappe lach hier liever niet) ondernemingsraden.

Nu het VKBlog wordt opgeheven rijst de vraag. Actie ? Wat is dat.
Waarop moet die actie zijn gericht. De keuze is tweeledig.

–          In standhouding van de vrije meningsuiting.
–          In standhouding van de vrije meningsuiting binnen de officiele mediakanalen.

Afhankelijk van die keuze heeft de actie ook een andere vorm.

De eerste keus noopt tot organisatie. Servertje plaatsen bij een webhost en daar alle gebruikers naar toe migreren.
Lekker samen in clubverband met elkaar bonje maken. Toekomst: We zullen in toenemende mate in de hoek worden gedreven en ons grootste ideaal om samen met Assange een cel te delen, zonder condooms. En een steeds groter wordende bewustwording dat de vrijheid van meningsuiting het beste wordt gegarandeerd door het gebrek aan invloed dat zo’n mening heeft.

De tweede keus behelst oorlog met de bewindvoerder. Geen nieuwe strijd maar een stap terug op het pad waar we al ongemerkt op geraakt waren.
Geen genoegen willen nemen met het flauwe advies dat er overal een knop aan zit waarmee je alles uit kunt zetten. Wat heeft het voor zin een boer te laten als het niet midden in de kamer is. Toekomst: Wandelen op het dunne lijntje. Altijd blijven waken geen Jolande Sap te worden.
En een steeds groter wordende bewustwording dat de vrijheid van meningsuiting (net als geluk) een eigenschap is en geen object om na te streven.

Niks is zo verlammend als het over actie gaat, dan het ontbreken van een gezamenlijke keuze.

Posted in Volkskrant | Tagged | 6 Comments

HP De Tijd

Geachte mijnheer de Swart,

Ik heb met u echt medeleven. Ik vind het zelf zo verschrikkelijk, dat mij de tijd ontbreekt om zelfs maar een klein groepje favorieten op het VKBlog zodanig bij te houden, om maar met een schijn van realiteitszin een analyse als de uwe uit mijn bek te laten komen.

Wat moet dat iets zijn voor iemand die door een baas wordt betaald om iets te fabriceren dat een dergelijke schijn wel bezit. Je zit de hele dag wat met een stel naijverige collegas in de kantine te roken en te broeden, wat kan ik eens doen om aan de ene kant in die kantine een integer mens te spelen met een mening op grond van enige kennis van zaken, terwijl die kennis me ontbreekt.

Want naast een image builden op kantoor tussen de lullos, moet er wel een gaatje worden gevonden om de auto van de baas te wassen.

Je zit met de innerlijke strijd om vierentwintig uur per dag de vrijheid te pretenderen terwijl je alleen maar lege inhoudsloze briefjes in mag leveren die nergens over gaan. Altijd dat dubbele gevoel die pretentie van de toon te voorzien die niet misstaat in het collectief gehuil van de wolven in het bos.

Knap werk om in een half uur acht negatieve kwalificaties in zo’n mooi modern excelsheetje te plakken. Het zou ook zo maar over uw eigen vriendenkring kunnen gaan.

Interessant voor in de kantine. Welke kleurtje zou je moeten kiezen voor het dagelijks gesprek over salaris, pensioentjes, de vakantie en de vermeende verhouding van die vrouwelijke collega met dat klassieke buikje en die lange benen, en de tijd die je daarom wat langer op het toilet doorbrengt.

Ik zie het VKBlog los van kwalificaties als de vlag op jullie strontpraam.

Posted in Volkskrant | Tagged | 12 Comments

Omke

@deSater 2010

Posted in Volkskrant | Tagged | 2 Comments

Bezoek aan Arnhem – 3

Rudolf Bergander -1931

Expositie: Te waar om mooi te zijn

Warning! The following article is from The Great Soviet Encyclopedia (1979). It might be outdated or ideologically biased.

Bergander, Rudolf

Born May 22, 1909, in Meissen; died Apr. 10, 1970, in Dresden. German painter and graphic artist.

Bergander studied at the Academy of Arts in Dresden (1929–33) with O. Dix. He became a member of the Communist Party in 1928. He was a member of the Association of Revolutionary Artists of Germany in Dresden (from 1929). After 1949 he taught at the Higher School of Fine Arts in Dresden (professor from 1951; head of the school from 1952 to 1959 and in 1964–65). He was a member of the German Academy of Arts (1961) and National Prize laureate of the German Democratic Republic (GDR) (1956). He painted joyful pictures on themes of life in the GDR

Posted in Volkskrant | Tagged | 6 Comments

Haikees.

 
 
Het lichtjaar nog niet halverwege,
 
de mens spreekt tot de mens,
 
laat je niet kennen.

Posted in Volkskrant | Tagged | 4 Comments

Recursief 2

Recursief 2

Ik stond vanochtend op
de wereld was wel doorgedraaid,
het is me niet onopgemerkt gebleven,
het blikveld van een leeg en eenzaam leven.
Liep naar mijn spiegel
zag niks dan mijn zelf,
tot ouderdom verlepte man,
die niks kon zien achter zijn beeld,
dan onvervuld verlangen.
Door de kieren van een half geopend ruit,
hoorde ik het motteren en waaien,
en bleef maar kijken naar mezelf,
omdat er niets was om naar om te draaien.

@vrederat 01/2010

Posted in Volkskrant | 6 Comments

Bezoek aan Arnhem – 2

Otto Dix – Nelly en haar pop 1929

Recursief.

De mens creëert de mens
en vormt van zich haar beeld,
en in dat beeld
krijgt zij het beeld erbij,
voor op haar schoot.

@vrederat 5-01-2011

Posted in Volkskrant | 3 Comments

Bezoek aan Arnhem.

Otto Dix – De Baltische Gravin 1931

Eerst als er de stilte is,
spreken we met zachte stemmen
over alledaagse dingen,
tot de stormen ons gaan dwingen
tot een rauwer stemgeluid.

en daar komt dan de waarheid uit.
In de kille storm die ieder bijt,
ontstaat de schoonheid, werkelijkheid.

@Vrederat 1980 (?)

Posted in Volkskrant | 3 Comments

Multiple choice.

De mens is altijd wie hij is.
Een verzameling van zijn ervaringen.
In de ontmoeting met de ander moet hij zich presenteren om communicatie mogelijk te maken.
Hij speelt daarbij een rol en kiest voor een gezicht. Een grove beschrijving van een gecompliceerd proces.
Duizend boeken en theorieën liggen ter inzage. Ik wil daarom slechts in een grover schema schrijven.
Het schema van de twee drijfveren voor het kiezen van een gezicht. En het verschil in effect op de persoon die je ontmoet en hoe dat afhangt van die motivatie.

Ik betrap me er zelf wel eens op dat ik een liedje neurie. "Er staat een paard in de gang", zeg maar.
En dan ineens wordt overvallen door de gedachte: Ik hoop niet dat iemand dat gehoord heeft. Ze zouden nog kunnen denken dat ik dat mooi vind zeg.

Je kiest een gezicht omdat je heel graag jezelf wilt zijn en je wilt tonen zoals je bent.
Ofwel je kiest een gezicht omdat je jezelf graag wilt verbergen, omdat je niet wilt zijn wie je bent.
Ter onderscheiding noem ik het eerste geval voor het gemak gezicht en het tweede geval een masker.

Het is niet eenvoudig bij jezelf, maar nog minder om bij een ander aan te voelen welke van de twee motieven op ieder moment de sterkste rol speelt.
Want vaak treden ze natuurlijk simultaan op en varieëren ze per situatie en communicatieve contekst.
We hebben geen moeite verschillende gezichten van dezelfde persoon te aanschouwen. ook maskers accepteren we met speels gemak.
Behalve als ……

Mensen spelen hun rollen complementair aan elkaar. Als jij vertelt dat je me lief vind is de kans dat ik jou lief vind met een flink percentage toegenomen.
Daar kan de zaak gaan wringen. Want als je me op woensdag lief vind en besluit me op zaterdag als één der grootste eikels uit je vriendenkring te kwalificeren en dat niet komt
omdat we ruzie hebben. Dan ontstaat er een verwarring.

Als ik meen te bespeuren dat Mae me aardig vind terwijl ik het vermoeden heb dat Ghijsa me wel eens een grote eikel vind, dan is dat toch geen enkel probleem.
Behalve als er dan iemand beweert dat zij dezelfde is. Dan gaan we plotseling zoals de hondjes aan elkaars achterwerk, aan elkaars ip-nummertje snuffelen.

We krijgen dan last en ergernis omdat we gevoelens die elkaar wederzijds uitsluiten niet met elkaar in overeenstemming willen brengen.
Het moge duidelijk zijn dat wie het meest zichzelf blijft ook het minste last heeft van eigen innerlijke conflicten. Je hoeft het toch jezelf niet aan te trekken wanneer je een keertje het slachoffer wordt van een banana-split.
Je denkt toch niet dat ik me de rest van mijn leven niet meer buiten zou durven vertonen wanneer zo’n Nicolien me in de schaamstreek kriebelt. Je kon toch zelf ook wel bedenken dat er vrouwen bestaan die er uitzien als Ralph Inbar.

Een type als Ralph moet je alleen niet zeven dagen in de week tegenkomen. Want dan wordt het vervelend. En begin je af te vragen of hij eigenlijk wel in staat is ooit iets anders dan een masker voor te doen.

Het moge duidelijk zijn. Ik houd niet zo van carnaval, maar kan het lijdzaam accepteren. Op voorwaarde dat het zich beperkt in tijd en op een afgesproken tijdstip.

Posted in Volkskrant | Tagged | 13 Comments

Zintogen

Posted in Volkskrant | 13 Comments