Het misse handelen van Hans Nieuekerk.

In een korte serie over subjectieve waarneming heb ik voor u drie anekdotes en een mening.
In Amerika werd door iemand ooit een rechtzaak aangespannen tegen een fabriek die het milieu dusdanig verontreinigde dat op alle autoruiten van de stad zwarte vuilspatjes zaten. De mensen waren erg bezorgd om hun gezondheid.
De fabriek won de rechtszaak, toen uit onderzoek bleek dat die spatjes aanwezig bleken te zijn op alle autoruiten door de Verenigde Staten en er geen causaal verband bleek te zijn met de fabriek. De gemoederen bedaarden en over het verschijnsel werd niet meer gesproken daarna. Een gemeenschap hoeft zich niet druk te maken over zichtbare verschijnselen als die niet direct tot kanker leiden.

In Auschwitz dacht ooit een kampbewoner: Er zal wel iemand zijn in de buurt die merkt wat ons gevangenen wordt aangedaan, of anders zal iemand ons thuis missen en naspeuringen doen waar we zijn en hoe we het maken. Nadat hij het overleefde formuleerde hij zijn diepste trauma vanuit die ervaring, en de waarneming achteraf dat dit niet zo was geweest. Dat er helemaal niemand iets gemerkt had. En iedereen, ook de mensen die honderd meter vanaf het kamp de lucht konden ruiken, spraken dat ze het niet geweten hadden. En dat niemand zich druk maakt over de geur van gevaar als het verder dan honderd meter weg is.

Dertig jaar geleden, toen ik werkzaam was in de jeugdzorg, ontdekte ik verschillende zaken die zich in die jeugdzorg afspeelden die konden worden verklaard uit de te hoge caseload van gezinsvoogden. Een meisje kreeg van de Raad van Kinderbescherming het geld voor een taxi en het adres van een paar mensen die bekend stonden als opvanggezin met een groot hart met de opdracht, bel daar maar aan en vraag maar of je daar kan wonen. Een jongen die ik kende wist zelf niet wie zijn voogd was, had al drie jaar veel plezier beleefd in het kinderhuis, en bleek na mijn onderzoek te zijn “vergeten” nadat hij “tijdelijk” uit huis was geplaatst. Dit zijn slechts enkele voorbeelden. Want niemand in de kinderbescherming die ik kende maakte zich druk over de hoogte van de caseload als je daardoor bijvoorbeeld minder goed directeur van een jeugdinrichting kon worden.

Naar mijn mening moet er voor ieder slachtoffer van welke aard en van welk misdrijf dan ook altijd worden vastgesteld wie de dader is, maar ook worden gekeken naar medeplichtigheid. Want de daad kan altijd van psychologische en sociologische verklaringen worden voorzien, maar die verklaringen zouden eens moeten worden aangewend om zodanig in de oorzaken in te grijpen dat er sprake is van echte slachtofferhulp. Dat is niet altijd even gemakkelijk. Milieuwetgeving, Onderwijs en emancipatie van de mens tot een niet discriminerend of racistisch wezen zijn geen eenvoudige zaken. In de jeugdzorg liggen de zaken in theorie wat simpeler. Iemand een beetje in de gaten laten houden wie er in drieentwintig gezinnen het risico loopt te worden mishandeld lijkt me wel haalbaar. In de zorg zou dit zelfs nog wel haalbaar zijn met meer “efficiency”zoals sommige marktlui-politici regelmatig roepen. Die Nieuekerk verdient het dan ook zeker te worden aangeklaagd. Voor onwetendheid en gebrek aan efficiency. En ook vanwege de verregaande domheid die hem er toe brengt maatschappelijke blindheid niet alleen te vertegenwoordigen maar ook nog publiekelijk te verdedigen. Dezelfde blindheid is immers juist de wortel van het bestaan van een generieke klasse van kinderen waarvoor zorg noch interesse bestaat.

This entry was posted in Volkskrant. Bookmark the permalink.

One Response to Het misse handelen van Hans Nieuekerk.

  1. The_Saint says:

    Avatar van The_Saint
    Gelezen…inderdaad Simen.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *