Levenslang

Eens in de week de leftovers van de afgelopen week in een pan bij elkaar gooien. Een oude gewoonte die niet meer bestaat vermoed ik.. Ik baseer dat vermoeden op het geringe succes dat ik van deze receptuur in het moderne gezin verwacht. Vier keer patat en een halve pizza, wat moet je daar van maken.

Toch maar een keer proberen dan:

Als je in Friesland in een zeilboot zit dan wordt je vriendelijk gegroet door iedereen. De gedeelde liefde voor de natuur en leven op het water verbroedert kennelijk.
Dat is niet typisch Fries. Hetzelfde verschijnsel doet zich voor in hoge gebouwen waar kuddes werkvolk zich in de ochtend met een lift verplaatsen naar hun kantoor. Wie een lift instapt wordt vriendelijk gegroet. Wie er, al is het slechts één verdieping hoger weer uitstapt wordt opnieuw hartelijk uitgeleide gedaan. Als je het slecht treft met de woorden: "Nou werkze". Iets wat bij mij om redenen die ik niet kan verklaren altijd mijn maag doet omkeren. Samen er tegenaan  om de kater van een wekker die te vroeg afging van je af te schudden verbroedert kennelijk.

Er zijn verschillen in de aanleiding tot verbroederen. Of het een positief of een negatief gevoel is maakt de mensen kennelijk niet uit. Of je bij een groep hoort of niet maakt ook niets uit. Het gros van de zeilers zien voor het eerst van hun leven het water en zijn daar alleen maar om er de maandag daarna in de lift weer tegenaan te kunnen. De status van de lifter doet er ook niks toe. Ook als je een mennedsjer bent die alleen maar komt voor koffieautomatenbezoek en het borgen van het salaris krijg je hetzelfde: "Werkze " naar je hoofd. De overeenkomst lijkt te zitten in het tijdelijke karakter van het groepslidmaatschap en dat het gaat om een lidmaatschap zonder andere voorwaarden dan het gedeelde domein van omstandigheden.

Geile oude bokken dan. Overigens: Nog even dit…Voor geile bok uitgemaakt worden raakt me niet. Dat ben je altijd. Behalve als je een vrouw bent natuurlijk. Dat is de enige uitzondering. Maar oud liever niet. Dat is een aanslag op mijn rechtvaardigheidsgevoel. Ik geloof niet dat ik sinds mijn tiende jaar enig gradueel verschil in de amplitude van mijn geilheid heb kunnen ontdekken.

Het niet een vrouw zijn is allerminst leeftijdsgebonden. Je wordt als bok geboren en blijft dat je verdere leven. Een lid-maatschap zonder andere voorwaarden dan te zijn geboren. Het zou eigenaardig zijn als we elkaar ineens allemaal vriendelijk gingen groeten. Ons lid-maatschap speelt zich niet af in een specifiek domein van omstandigheden, maar onder alle omstandigheden. Zelfs in een lift.

De lift is om vele redenen een merkwaardig transportmiddel. Dermate boeiend dat je verbaasd bent over het feit dat zo’n Dick Maas daar nou niet een betere film over had kunnen maken. Het is een broeinest van onuitgesproken gedachten die als in neonletters op het gezicht van de betrokkenen staan afgetekend. Als je er alleen in zit ga je altijd in de spiegel even een puistje wegwerken. Net op dat moment stopt de lift om nieuwe passagiers te laten instappen. Het "Vermoorde onschuld en Ja, ja ik zag wel wat je deed" – moment. Als de bokken onder elkaar zijn staat ieder contactloos in zichzelf verzonken naar zijn schoenen te staren, terwijl we allemaal elkaar in het gezicht gaan kijken als er dames bij zijn. Dat laatste doet ook menigeen zijn armen strak langs het lichaam houden met de handen voor het kruis gekruist. En als er twee of meer dames zijn die zonder uitzondering zonder pauze tegen elkaar laat ik maar zeggen: "tafelvanvijfen", dan weten al die mannen elkaar steevast in een glimlach van verstandhouding te vinden. Het "kijk ze weer eens kletsen"-moment.
Onmiskenbaar is ook het twee vrouwen en één man-moment. Dan is er in het vrouwenduo ineens volledige radiostilte. Ze kijken beurtelings naar jou en naar elkaar. De man denkt dat ze de buit aan het verdelen zijn. "Jij eerst of ik ? Wat doen we ? " Maar dat is hulpeloze gedachte van de bok die de noodzakelijke concurrentie van de kudde mist. In werkelijkheid gnuiven ze na het verlaten van de lift tegen elkaar: "Zag je die schoenen…pfff..". Vrijdagmiddag dan is het steevast: "fijn week-end he".

In een rookzone luisterde ik op een vrijdagmiddag eens de volgende boeiende conversatie af: "En ga je in het week-end nog iets leuk doen ? Waarop de reactie was: "Nee jo, ben je gek, dat heb ik vorige week gedaan". "Het was verschrikkelijk".

Tja, vier keer patat en een pizza. Wat moet je daar nu van maken.

This entry was posted in Volkskrant and tagged . Bookmark the permalink.

4 Responses to Levenslang

  1. Robert says:

    Avatar van Robert
    Weer een mooi blog, groen dus.

  2. lidy says:

    Avatar van lidy
    Dat is nu het verschil tussen een heer van stand en jan met de pet. De laatste is een geile bok en de eerste een geitebok. Het komt op hetzelfde neer maar verschil moet er zijn, zei zij :)))

  3. Catharina Anna Maria van Vliet says:

    Avatar van Catharina Anna Maria van Vliet
    Restjes patat kun je nog een keer frituren, dan smaakt het weer als vers!

  4. Pingback: FAVORIETE REACTIE: | Hardslag

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *