Uw aanwezigheid is gewenst!!!

De gevolgen van mishandeling moeten niet worden onderschat. Zoals bij alles wat een verwerkingsproces vergt zijn die gevolgen in fasen te rubriceren. Wie slachtofferhulp beoefent moet zich goed bewust zijn wat er zich in ieder van die fases afspeelt met het object van zorg. Want de inzet van die hulp is in principe altijd te laat. Tenzij je aanwezig bent wanneer de mishandeling zich voordoet. Het slachtoffer verdedigen is de meest effectieve vorm van slachtofferhulp, wellicht de enige.

Als dat niet het geval is moet de hulpverlener zich realiseren dat de meest cruciale vraag aan het slachtoffer is of er iemand is geweest die hulp heeft geboden en hoe hij die hulp, ofwel het gemis ervan heeft ervaren. Ook moet die hulpverlener zich op de hoogte stellen of er sprake was van een eerste ervaring of dat er sprake is van recidive. In het laatste geval bevindt het slachtoffer zich niet in fase één maar lijdt hij of zij aan de cumulatieve oorlogsverwondingen waartegen geen staatspensioentje opgewassen is.

Wie een slachtoffer na fase één aantreft, moet zich verantwoorden. Ofwel moet hij optreden als plaatsvervanger van degene die zich niet kan, maar zich zou moeten verantwoorden. Het risico daarbij is groot dat de persoonlijke verantwoording al is gedepersonaliseerd naar de omgeving en het maatschappelijk bestel waarin de mens onbestraft kan worden mishandeld. Allereerst is er natuurlijk die neiging in mensen. Wie kan er geloven dat iemand achtjarige meisjes neukt en opsluit in een betonnen kelder. Of met een glimlach de deur openhoud om je tot de gaskamer toegang te verlenen. Dat kan alleen maar worden veroorzaakt door een geheimzinnige onverklaarbare hogere macht waar ook de dader zich niet aan kan ontrekken. Tenzij je een soortgelijke neiging, of tenminste een spoor van oorsprong in jezelf onderkent. Dit is in essentie de basis van het bekende verschijnsel dat slachtoffers zich met hun mishandelaren identificeren. We zijn als ratten in de val waarin we elkaar onder dwang moeten opvreten. Daarbij ben je als bijkomend voordeel ontslagen van de dwang tot wraak op de dader. Kun je jezelf organiseren in groepen slachtoffers van dezelfde soort daad. Want ja, ook bureaucratie zit in de mens en is niet van god gegeven. Als je drie keer door je vader bent verkracht dan voelt dat anders dan wanneer je kind vermoord is. ??????? Er zitten veel vraagtekens in zo’n toetsenbord, maar dit terzijde.

Toch moet er ergens een gradueel verschil worden gemaakt in de zwaarte van de mishandeling. Daarbij spelen een aantal elementen een rol waarvan ik vermoed dat geen slachtofferhelper ( lees buurman ) enig besef heeft:

Slachtoffers zijn in sommige, weliswaar uitzonderlijke,  gevallen zelf verantwoordelijk voor hun eigen mishandeling.  Laat je kinderen dan ook niet in een tank door Uruzgan rijden, zou ik bijvoorbeeld zeggen. Denk dan ook niet dat het van enig maatschappelijk belang is om op het circuit van Le mans ( vergeef me het door mijzelf zeer gewaardeerde gebrek aan kennis van deze "sport" ) 212 in plaats van 208 km per uur te halen in de Marlboro-bocht. Wat is er tegen een potje schaken ?  Zij blijven als het ware forever in fase één en hebben een ander soort hulp nodig ( dat recht zal ik nooit iemand ontzeggen ).

De slachtoffers van werkgevers, ambtenaren, politici, zorgmanagers, automobielontwerpers, instralers, moeders en vaders, reclamemakers, zich tot mensenkwellers ontwikkeld hebbende slachtoffers, zeg maar "die" categorie. Daar speelt het element van recidive een doorslaggevende rol. Wie zonder hulp bij voortduring mishandeld wordt zonder daar, al was het maar een "rijdende rechter" een terugpratende mens van vertrouwen te hebben ontmoet op het juiste tijdstip, raakt minstens zo in de problemen als bovengenoemde categorieën. Want de mens is verrassend goed in staat om dood en verderf te dragen en verwerken. Maar dat geld niet voor het gevoel van machteloosheid, hulpeloosheid, vernedering en onveiligheid eigen aan hen die mishandeld zijn temidden van een koor van medeplichtigen. One thing you can’t hide …
De aantallen slachtoffers nemen in wisselende periodes, waarvan het huidige tijdsbestek er ook een lijkt, toe. En als de regulerende effecten van bureaucratie, justitie en beschouwelijke verbondenheid hun kracht verliezen, dan sluiten alle slachtoffers zich bij elkaar aan om de nieuwe orde te creëren. Hun leider zal van een ander categorie zijn dan Geertje, wees daar nog maar even gerust op.

Voor de slachoffers van moord, psychopaten ( al dan niet vermomd als politici ) , voetbalvandalen, geweldadig geworden slachtoffers, maar eigenlijk voor alle  categorieën, helpt slechts uw aanwezigheid. Uw aanwezigheid. Aan de aanwezigen heb ik slechts één advies van enige waarde. Gooit uwzelf in de baan van het schot. Zonder religieuze bedoelingen. Jaja ik weet het, niet iedereen heeft de moed. Maar laten we gewoon afspreken dat je leven toch immers niets waard is in een omgeving waarin je leven niets waard is. En bedenk, zelf dood zijn is lang zo erg niet als moeten leven met het idee dat je leeft dankzij het feit dat iemand zich voor je heeft opgeofferd. Dat idee hebben we nu met die jezus al te lang gekoesterd.

This entry was posted in Volkskrant. Bookmark the permalink.

One Response to Uw aanwezigheid is gewenst!!!

  1. Lidy says:

    Avatar van Lidy
    Zelfs dat opofferen zit in de genen Simen Vrederat. Daar is veel onderzoek naar gedaan. Om een voorbeeld daarvan te geven: twee Nederlandse meisjes op vakantie in Australië zaten op het strand. Toen een krokodil in razende vaart op hen af kwam stond een van de meisjes op en liep hem en dus haar dood tegemoet. De ander kon daardoor ontkomen. Vreemd fenomeen.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *