Ging een man naar de dokter.

De wereld bestaat alleen in de geest. Deed god er zes dagen over hem daar te plaatsen, slechts tien schamele seconden zijn genoeg om hem volledig te laten verdwijnen. Iets wat mij kort geleden en niets vermoedend overkwam. Een merkwaardige maar leerzame ervaring die al enige keren eerder had.

We hadden net gegeten. Ik had een wat onrustig gevoel in de maag, maakte mijn broeksknoop daarom los en keek naar Carice van Houten die een presentatie gaf met een beamer en daarbij enkele lokken haar verloor.
Ik werd ineens erg duizelig. De duizeling duurde voort tot het onvermijdelijke hoogtepunt waarop ik dacht dat ik dacht, dit wordt niet beter ik ga, totaal. Vervolgens verloor ik het bewustzijn. Van de tien seconden – ook maar een gok overigens – is er alleen maar die split second aan het eind waarin je dat denkt te hebben gedacht.
Maar een mens denkt niet in taal. En die tijdsindeling is wat je er achteraf bij maakt, want je zit niet te tellen en kijkt niet op je horloge. Op dit moment is het denken volledig gereduceerd tot een gevoel. In de eerste seconden even iets van tegenstribbeling en aan het eind een min of meer gelukzalige berusting en overgave in de trant van: Ok dan ga ik wel, we zien wel. In de seconde erna zie je allemaal gezichten om je heen die tegen je roepen: Hoor je mij Simen, weet je wel wie ik ben. En spreken ze tegen elkaar over mij in de derde persoon. Zo heet hij toch, he. De film is afgelopen denk ik. Het zaallicht op en geen beelden op het doek. Stil gezet hoor ik later.

Als je weer bij je positieven komt is je waarnemingsvermogen groter dan normaal. Vooral je gehoor. Je hoort alles en begrijpt ook alles wat er gezegd wordt. Terugpraten gaat echter niet. Het is een volledig éénrichtingverkeer.  Er is een stuk uit je leven gesneden. Je hebt geen enkel besef van de tijd die er miste en kauwt onderwijl gewoon door op het dropje dat je voor je vertrek ook al in je mond had. Het liefst zou je de mensen om je heen willen geruststellen. Je hebt een grenzeloos vertrouwen in hen, van de eigen vrienden wist je al dat er twee personen verpleegkundige waren van beroep. Een aardige meneer die te hulp schoot sprak Latijnse termen die deden vermoeden dat hij misschien zelfs dokter was. Een van mijn vrienden voelde doorlopend mijn polsslag. En dan die verschrikkelijke lieve dame die nergens verstand van had maar gewoon door haar hartelijkheid desondanks een grote bijdrage leverde aan mijn intense innerlijke rust. Onthoud het goed, en besef welk een sterk signaal van veiligheid er uitgaat van alleen maar lief en vriendelijk zijn ondanks je machteloosheid.

Het beschermende mechanisme dat je uitgaande communicatie geblokkeerd is mij niet zo duidelijk. De natuur denkt vermoedelijk dat je als patiënt niet de eerstgeroepene bent om in je eigen situatie in te grijpen. Of is het een kwestie van verdeling van energie ten gunste van het inkomend verkeer. Het duurt in ieder geval tien minuten voor je weer rechtop kan zitten zonder risico op een nieuw vertrek. In die tien minuten hebben de mensen beslist dat er waarschijnlijk niks aan de hand is maar dat je beter toch naar het ziekenhuis kan voor de zekerheid. Die beslissing blijft gehandhaafd omdat mijn hartslag langdurig laag blijft, veel langer dan die tien minuten.

Eén keer heb ik het gehad toen ik alleen was. Op het perron wachtend op de trein. Slechts een paar andere mensen. Ik kon zonder vallen naar een bankje gaan. Ging voorover zitten en maakte daar dezelfde tien seconden door. Vervolgens kwam ik bij mezelf, zag de trein het station inrijden. Terwijl ik ging staan vroeg iemand die op afstand toch iets gemerkt had hoe het met mij was. Terwijl ik dan normaal gesproken, zoals u weet reageer met: "Rusteloos en vol verlangen", zei ik nu op gehaaste toon: "goed" en stapte snel in.  Dat ik de ervaring had op eigen kracht mijn weg binnen westen weer te kunnen vervolgen, is mede oorzaak van de rustige gelukzaligheid die ik in de bioscoop voelde. En dat ik er een beter begrip voor heb dat het in vorige eeuwen een tijd in de mode was voor dames om in gezelschap in katzwijm te vallen. Al die aandacht, dat krijg je normaal toch niet.

O ja, Carice gelukkig nog net gezien in haar blootje. Maar de film vond ik slecht gemaakt en maakte mij wrevelig, de eerste twintig à dertig minuten die ik zag. Tijdverdichting oplossen door de eerste hoofdstukken van een boek als het ware voor te lezen is een weinig artistieke oplossing. Zeker als je weet wat je een mens in slechts tien seconden kan laten beleven door zijn denken te reduceren tot gevoel zonder teveel taal.

<#comment><#comment>

<#comment>

This entry was posted in Volkskrant. Bookmark the permalink.

2 Responses to Ging een man naar de dokter.

  1. lidy says:

    Avatar van lidy
    Wat goed dat je het na kunt vertellen Simen.

  2. wiljan says:

    Avatar van wiljan
    Mooi exact beschreven, vooral hoe je denken even niet-aardsgebonden kan wezen…en dat dat ook bij het dagelijks denken, als je ‘binnen Westen’ bent:) volgens mij zo begint, dat denkproces…
    Groet.(eerste reactie hier van me)

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *