Waarom de blogger ? Reprise.

Ik droomde dat ik de schepper was en
knikte naar hun dankbaarheid.
En dat ik mij lachend doorstak,
in de straling van hun engelen
in het midden van hun hemelpoort.

Regels die ik schreef toen ik pakweg vijfendertig jaar jonger was.
En wat ik niemand wilde laten lezen. Stel je voor.

Op zaterdagochtend belde ik zomaar mijn zuster. Ik vertelde dit mijn lief. Zij vroeg: Waarom belde je haar: Ik wist het niet. Ik doe dat niet zo vaak dat is waar. En lastig is dat dan, want dan volgt natuurlijk de vraag wat je dan met haar wel had besproken. Ach ja van alles en nog wat. Ik had gezien dat ze om vier uur in de nacht mijn weblog had gelezen en ik meende dat ik eens moest weten of ze nu al weer wakker en helder in de kamer zat. En je bent tenslotte familie nietwaar. Maar ècht tevreden was ik met het antwoord zelf ook niet.

En toen ( dit klinkt als een puber-opstel ) gingen we een film kijken. "Jude the Obscure" met Kaatje Winslet. Ik had de film al eerder gezien en deze had op mij een indruk gemaakt die meer dan voldeed om hem nogmaals te gaan kijken. Ik zal geen pseudo-wetenschappelijke recensie geven ( zoals Nuit dat mischien zou noemen ) maar volsta met de mededeling dat als je deze film hebt gezien er voor een man weinig reden meer is om,  al is het met Carice  "naar de dokter te gaan".

Een simpel maar herkenbaar gegeven wat zich snel en op herkenbare wijze ontwikkelt tot een schets van het niet te ontkomen noodlot van de mens op aarde ( Wie hier meer over weten wil raadplege Prof. Dr. V.Frontje ). Na het moment van de wending naar dat noodlot, aangekondigd door de melodie "Wir setzen uns in Tränen nieder" van Bach die  de kijker precies in de juiste stemming brengt noodzakelijk om dat lot te consumeren, zegt Kaatje op een zeker moment tegen Jude:

…..dat hij is als de heilige Stefanus:

 … Die de hemelpoort ziet opengaan terwijl hij gestenigd wordt.

Deze tekst is het die mij volledig doet breken. Tot het einde van de film blijven de tranen in mij opwellen. Ik verberg het vakkundig zoals we dat allemaal zo goed geleerd hebben. Ga naar buiten ( onder begeleiding van de woorden "je moet eens ophouden met dat gerook") en weet dan waarom ik mijn zuster belde. Omdat in de ochtend de plaat "We can work it out" van de Beatles op de radio was. Een single die ik ooit van haar kreeg bij wijze van Sinterklaascadeau. En waar ik haar met mijn belangstelling opnieuw voor beloonde , zonder dat ik het zelf op dat moment wist.

In onze ziel, als bij een ijsberg diep onderin en tegelijk aan de oppervlak, daar leeft de mens zijn echte leven. Waar hij zich vijfendertig jaar geleden "lachend doorstak temidden van hun hemelpoort" identificeert hij zich nu in een tiende seconde met de heilige Stefanus, beseft hij dat het beeld is omgedraaid van onvrijwillig stenigen naar vrijwillig doorsteken, maar dat de kern van de zaak dezelfde blijft. Dat aan de buitenkant alles zich afspeelt in,  en ook vanwege het decor van schijnheiligheid waartussen we onze rollen altijd menen te moeten spelen.

Niet alleen omdat we dat niet anders willen, maar ook omdat we dat niet anders kunnen. Omdat we zelf niet altijd begrijpen wat de stream of consciousness ons souffleert. Maar ook omdat de anderen ( tenzij we last hebben van zo’n grappig syndroom van Tourette ) de hikken en boeren uit onze geest niet willen aanhoren, of als ze dat wel willen er nog minder van begrijpen dan wijzelf. Liever nog willen ze meepraten over hoe het masker dat we eerst opzetten er ongeveer uit moet zien.

Een goede oplossing voor dit probleem ( denk je ook niet Danckaert ? ) is om ze dan maar in de Volkskrant te zetten. Dat is een veilige plek. Je geeft ongevraagd terug aan de wereld wat je ongevraagd van de wereld gekregen hebt. En zelfs als er niemand luistert dan is er ( zoals dat ooit ging met de steen van Rosetta) wel iemand die al is het een miljoen jaar later je geluid opvangt in een ander melkwegstelsel.

This entry was posted in Volkskrant. Bookmark the permalink.

6 Responses to Waarom de blogger ? Reprise.

  1. thrammy says:

    Avatar van thrammy
    Simen,

    Heb je ontdekt als bezoeker van mijn gedicht ‘boeken’ en ben daarna je verhalen gaan lezen. Het is alsof ik met een stuk hout in mijn nek word geslagen. De eerlijkheid, de overtuiging, de echtheid van gevoelens. Het is mij een raadsel waarom je zo weinig reacties krijgt op je stukjes die recht uit het hart komen. Mij heb je overtuigd en ik zal je met belangstelling blijven volgen. Lijkt me voorlopig dat je geen gemakkelijk leven hebt, en/of dat je het jezelf niet gemakkelijk maakt. Maar dat je een stuk meer en dieper nadenkt dan de gemiddelde blogger, dat is mij geheel duidelijk. Wens je enorm veel geluk toe en kan je alleen maar voor ‘goede raad’ verwijzen naar mijn laatste stukje: ‘neem enkele huisdieren’. En natuurlijk druk ik verwoed op alle groene pijlen bij jou! Je hoort bij mijn groepje favorieten!

    Groet,

  2. Simen Vrederat says:

    Avatar van Simen Vrederat
    #thrammy

    Hartelijk dank voor je reactie, die mij veel goed doet. Graag een toelichting op jou raadsel van weinig reacties. Zoals je uit de vormgeving van mijn weblog kunt aflezen, is het niet mijn gewoonte te reageren op reacties. Voor jou maak ik de tweede uitzondering op dit principe.
    Ten eerste vanwege de aard van je reactie en ten tweede ( als excuus ) omdat dit een stukje uitleg biedt voor anderen en ten derde omdat dit een ( gedeeltelijk antwoord) is op het raadsel.
    Mijn weblog is bedoeld voor het uiten van mijn wat mij raakt in de vorm van een artistiek, creatief, literaar, humoristsch, (pseudo-)-religieus ( noem het wat je wil maar ontdoe het van pretentie ) product, en niet als een aanleiding tot een chatbox waarin mensen elkaar off-topic te lijf gaan voorbijgaand aan de essentie van wat ik schrijf. Het is dus niet zo dat ik geen prijs stel op reacties. Integendeel. Deze stel ik meer op prijs dan de meeste bloggers denk ik. Maar, het werkt nu eenmaal wel zo dat de meeste reactanten niet terugkeren vanwege de inhoud van het gebodene maar vanwege de dialoog. Mijn oplossing voor dit probleem heb ik gezocht in het publiceren van mijn favoriete reacties in de kantlijn. Opdat de lezer weet dat ik het op prijs stel en mijn zwijgen geen gebrek aan behoefte noch aan waardering voor hun reacties betekent. Ik reageer wel graag en veelvuldig op de weblogs van anderen. De reacties op mijn log worden daar over het algemeen meer door veroorzaakt en zijn naar ik meen ook van hogere kwaliteit.
    Met die laatste veronderstelling leg ik mijzelf de verplichting op kwaliteit van reacties vanuit mijn perspectief te definieren. Reacties met kwaliteit geven blijk van het feit dat men mij heeft gelezen, men mij heeft begrepen, dat ik een emotionele toets heb geraakt. En dat die reacties ingaan op de inhoud of worden veroorzaakt door de inhoud van mijn tekst. Het maakt mij daarbij niet uit of ze vriendschappelijk ofwel vijandig zijn (hetgeen kan worden opgemaakt uit het citaat van Nietsche in de kantlijn).
    Natuurlijk ben ik zwak als een mens en moet toegeven dat de goedwillendheid mij het meeste vreugde schept. Maar mijn inhoud is daar niet op uit. (Hetgeen naar ik meen op mijn gezicht is af te lezen.)
    Je hebt goed ingeschat dat ik geen mens ben die het anderen maar ook zeker niet mezelf graag gemakkelijk maakt.
    Mijn favoriete reactieprijs ken ik daarom meestal niet toe aan de meest vlijende. Die ken ik toe aan degene die het meest aan genoemde kwaliteitsverwachting voldoet.
    Tot slot ( kwam de vierde reden als aap uit mijn mouw ): Jouw reactie voldoet voor 200% aan mijn kwaliteitsnorm. Daarnaast stimuleer je mij in het door mij gehanteerde systeem ( gaan voor kwaliteit i.p.v. kwantiteit, de goeien komen uit zichzelf, en vanwege de inhoud ). Jij bent mijn favoriete reactie aller tijden, maar ik zet je niet op het bord vanwege eerdergenoemde redenen.
    En ik zet je ook niet bij mijn favorieten ( daar stond je namenlijk al ! ).

    Hartelijke groet terug
    Simen

  3. thrammy says:

    Avatar van thrammy
    Helemaal begrepen en uitermate bedankt voor de uitleg en het antwoord. Je hebt de moeite genomen om iemand echt te woord te staan. Hier kan ik mee verder. Of beter, hier doe je het allemaal voor.

    Ik begrijp, waardeer en respecteer je originele standpunt m.b.t. reacties in het algemeen. Heb nu pas jouw stukje ‘in de marge’gelezen. Ook ik ben niet op zoek naar een dispuut, een dialoog of een heftige discussie. De gedichten, columns, blogs moeten voor zichzelf spreken.

    Hartelijk dank en ik zal met genoegen jouw toekomstige stukjes blijven lezen!

    Hartelijke groet,

  4. thrammy says:

    Avatar van thrammy
    ….enne, nog iets, hoe gaat dat met die mooie teller van jou, kan ik die ook….??

    Groet

  5. Simen Vrederat says:

    Avatar van Simen Vrederat
    http://www.yellowtracker.com/

    (Gratis) Inschrijven en de aanwijzingen volgen.
    Code inplakken in je bericht (weergave html) op vkblog.
    Avatar aanmaken met de juiste afmetingen en uploaden via instellingen/tab persoonlijke instellingen.
    Er is een speciale VKBlog pagina voor aanwijzingen omtrent hoe om te gaan met dit soort zaken.
    Ik kan hem nooit vinden, behalve nu en dan per ongeluk. Wens je dus ook succes bij deze zoektocht.

    Groet

  6. thrammy says:

    Avatar van thrammy
    Dank, ga het proberen, maar bij mij gaat het soms ook alleen maar per ongeluk goed en dan ben ik het de volgende keer weer vergeten. Daar heb je dan weer kinderen voor, die er vervolgens natuurlijk niet zijn want die hebben ook hun eigen leven. Probeer het, zeggen die ook!

    Zo ben je, voor je het weet, toch een boel aan het communiceren!

    Groet,

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *