Enkel tijd

Enkel tijd

Ik zie de man bij mijn bagage,
op het steenperron met lange stalen,
zijn ogen blikken op het grint,
ook ik zal de trein ooit halen.

De stotterklok gaat hortende minuten,
zijn ogen rusten in het grint,

Hij stond er al, toen was ik nog een kind.

Afzien moet ik van mijn koffer,
want de prijs is al betaald tot aan het eind,
het is een onvermijdelijk offer,
wil ik nu mee, …met mijn tijd.

@Vrederat 1995

This entry was posted in Volkskrant. Bookmark the permalink.

One Response to Enkel tijd

  1. Smokey says:

    Avatar van Smokey
    Aanbeveling voor dit vijftien jaar oude maar nog steeds bijdetijdse gedicht.

    "Stotterklok met hortende minuten" vind ik subliem.
    hartelijke groet,
    smokey

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *