Ik wandel altijd in het bosch.

Al op mijn veertiende jaar las ik het boekje, ik las het in ongeveer een half uur. Waar ik dacht, een leuk maar wel simpel verhaaltje. Het stond in de schoolbibliotheek. Het vervolg van de lagere schoolbibliotheek, waar duistere werkje stonden, veelal uitgegeven door Kluitman en Thieme en Cie. Door ene van der Hulst geschreven.
En die er voor zorgden dat ik lang gedachten had over de herkomst van een persoon met zo een rare achternaam. Wie, heet er nu Cie. Een regel van een zelfgefantaseerd liedje bijna dat mij toen steeds door het hoofd zong. In die boekjes kon je de actualiteit waarnemen aan de spelling. Men hoorde daar de wind ruischen en niet ruisen.
Men at er visch. Er werd ook wel veel gesproken over God. Die stukjes sloeg je altijd over.

Moby Dick was echter het boek wat op mij de meeste indruk maakte. Ook door omvang. Echte literatuur dat moest toch wel iets wezen waar je meer dan een half uur in kon vertoeven. De onmetelijke wereldzee stond dichter bij mijn nog jeugdig wereldbeeld.
En dat zich daar onder de oppervlakte iets voordeed wat in die omgeving dermate nietig was dat je er je hele leven aan moest besteden om het te vinden. En dat het als je het gevonden had monsterachtig grote proporties aannam. En je daarna vernietigde. En waar de zoeker werd vernietigd nadat hij god had gedaagd en verloochend. De strijd van Kapitein Ahab met god nam ik waar, de theologische uitweidingen sloeg ik over.

Na een korte tijd stuitte ik opnieuw op dat kleine verhaal, dat naar mijn verbazing in literatuurbloemlezingen werd vermeld. Twee en dertig paginas. Dat boekje heb ik vervolgens na die tweede kennismaking met een regelmaat van twee keer per jaar herlezen. Het bleek het meesterwerk van alle literaire werken in het nederlands taalgebied. Geen kinderboekje, geen klein boekje maar een boekje van het formaat dat me zelfs jarenlang belette om ( met uitzondering van de Uitvreter) het restant van het volledige werk van dezelfde schrijver enigszins zorgvuldig tot mij te nemen. Die twee en dertig pagina’s waren ruim voldoende.

Het boek dat alle andere boeken overbodig maakt (W.F. Hermans). En dat klopt volledig.
Geschreven in wat ik beschouw als het sterfjaar van God negentienveertien.
En nergens had ik ooit een aandrang stukjes over te slaan, zoals ik dat bij Verhulst en Melville deed. Ik ondekte zelfs pas na een keer of tien dat het woord god er van alle woorden wel het meest in voorkwam.

Ook in de rest van de wereldliteratuur is er niets vergelijkbaars te vinden.. De nummer één op de canon voor een eventueel nog komende inburgeringscursus voor nieuwe aardbewoners. Volkomen tijdloos en voor alle leeftijden. Een boek waar je je hele leven in door kan brengen in plaats van het geschatte half uur.

In het verhaal en wordt het bestaan van god in onze beslommering getoond, en de aanzet tot zijn sterven. De schrijver zelf zegt: "Ik weet het niet".

De reden dat ik, hoewel het woord naar ik vermoed nergens voorkomt in het verhaal, voor de rest van mijn leven altijd wandel in het bosch. Een plek waar je god niet meer treft, maar nog wel titaantjes.

This entry was posted in Volkskrant and tagged . Bookmark the permalink.

6 Responses to Ik wandel altijd in het bosch.

  1. suiker says:

    Avatar van suiker
    Ik ben door mijn opa voorgelezen uit de gehele sprookjesboekcollectie van de bibliotheek in Hoogvliet. Verslond daarna zelfstandig de Konsalik- en oorlogsboekenverzameling op het rekje in de woonkamer. Kreeg van Sinterklaas, voor verjaardagen, een goed rapport of gewoon omdat het kon Claudia, olijke tweeling en Pietje Bell reeksen. Ontwikkelde zwakken voor Maarten Biesheuvel, Toon Kortooms, Jan Wolkers. Legde zelf een Stephen Kingverzameling aan. Ga zo maar door. En had ik dat nou allemaal gewoon over kunnen slaan?

    Kan het toch wel herkennen, je zo te verliezen in bewondering voor een werk 🙂

  2. rikus says:

    Avatar van rikus
    Hey wat heeft die Ria de Wit met je ze plaats overal bijdragen onder jou naam. Teleur gesteld liefde?

  3. Isis Nedloni says:

    Avatar van Isis Nedloni
    @Rikus…..ria de witte is een trol.
    Hij….ria de witte….. plaatst her en der reacties onder andermans naam…dat is zeer grof.
    Ik zag Paco’s naam, Off topics naam en Simens naam al voor bij flitsen.
    Een trol pakt gewoon willekeurige namen.

    Beste Simen,

    Ik weet gelukkig dat diegene een trol is.

    Wandelen is goed voor de mens.

    Ik wandel ook….uit zelfbehoud iedere dag minstens een half uur stevig door.; ))))

    Vriendelijke middag groet!

  4. assyke says:

    Avatar van assyke
    ben je soms leraar nederlands?
    ik moet nog een docent nederlands tegen komen die niet verslaafd is aan nescio!

    maar ga vooral door, zoals isis al zegt, wandelen in het bosch is goed voor de mensch
    en zo’n boekje neem je lekker mee in je broekzak…of past het daar net niet in?

  5. assyke says:

    Avatar van assyke
    Heeft Hermans dat echt gezegd?
    En waarom heeft hij dan nog zulke prachtboeken geschreven dan?
    Hermans en van Mierlo…zouden het klonen zijn geweest?

  6. galadriel says:

    Avatar van galadriel
    Simen, wandelen in het bosch is heerlijk…bijna net zo fijn als wandelen langs de branding…fijne tocht ;))

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *