Nooitgedagt

Er zijn woorden die in je hoofd zijn in ieder ogenblik van je leven. Bijvoorbeeld: Nooitgedagt
Gecondenseerde betekenisvelden, waar je nooit iets mee doet dan laten wentelen.
Omdat ze een bron zijn van associaties. Herinneringsmagneten die je niet gebruikt voor iets anders dan een bepaald type herinneringen aan vast te plakken.

Er waren op school schaatswedstrijden. Ieder jaar. Het was toen ieder jaar echt winter. Aan de rand van het dorp stond een huisje waar mensen zonder geld woonden.
Dat klinkt als een verdwaalde regel uit een verhaal van pakweg Dickens , maar het was nu eenmaal zo. Dus dat kan ik niet veranderen.
Ook hun kinderen zaten op school en moesten meedoen aan de wedstrijd. Alleen hadden ze geen schaatsen en moesten daarom op geitewollen sokken hardlopen op het ijs.
Enkelen van hen haalden de tweede ronde omdat ze op sokken sneller konden dan hun beter bedeelde klasgenoten. Een stadsjongen als ik hoefde altijd maar één keer en was daarna al uitgeschakeld.
Dat ik zou kunnen winnen heb ik nooit over nagedacht, al stond dit op mijn schaatsen onder het plakplaatje met de friesche vlag.

Woorden die vooral gevoelswaarde vertegenwoordigen. Ook als je ouder wordt en woont in een buurt waar op gevels namen van huizen staan geschreven. "Ons plekje", "Sinnewente" of zelfs "Huize Garagezicht".
Of als je een sorbet gaat eten met je klasgenoten na het slagen voor de MULO en de dag daarna iemand je pas vraagt, wat wil je eigenlijk worden. Ach dat had ik toen nog niet bedacht.

Of toen ik op een goeie ochtend , nadat ik door mijn vader het huis was uitgegooid omdat ik ‘s avonds te laat thuiskwam en mijn moeder uit de slaap hield, en ze niet op het idee kwamen mij een huissleutel te geven, in een kale kamer met een vloer van kale planken na moest denken wat ik zou kunnen doen om aan huisraad te komen. Een vuilnisbakkendag afwachten bleek alles wat nodig was om dit probleem op te lossen. En nog de wantrouwige en opportunistische hulp van een vriendelijke buur die wel twee stoelen wilde ruilen voor hoop en goede verwachtingen ten aanzien van de nachtrust.

Dat ik bij een opbouwwerkorgaan ging werken en daar samenlevingsopbouw deed voor zo’n kleine tweehonderd Marokkaanse gastarbeiders, voelde in de woelige sixties niet echt aan als een baan. Je deed al alles min of meer uit jezelf om de mensen te helpen en vond er als bij toeval een instituut bij dat de faciliteiten bood. Over een carriere had ik nooit nagedacht. Had het druk genoeg om ‘s ochtends wat lege melkflessen bij elkaar te zoeken en met de opbrengst van het statiegeld een nieuw pak brinta te scoren. Op luxe dagen ontbeet ik door op de fiets op zoute pindas en aan de maatschappij te knagen. Ik was toen al een Vrederat zou je wel kunnen stellen.

Zo vond ik ook de liefde van mijn leven, min of meer toevallig. Nadat mij in een café een bestelling geweigerd werd vanwege het feit dat de lat weer aardig vol was geschreven, bood ze mij spontaan een uitweg uit die nood en kort daarna de warmte van haar in alle opzichten weelderige persoon. Een droom die al vijfendertig jaar voortduurt met daarin geen moment waarin ik ooit nadacht over vervolg noch onderbreking.

Na op de Kweekschool die later opeens Pedagogische Academie heette, te zijn ingevoerd in de gedachte van de permanente educatie en ik de perfecte geaardheid had dat na te streven ben ik gedachteloos verder gegaan. Alles wat er moest gedaan geleerd, alles wat ik wilde weten bestudeerd en uitgevogeld, met of zonder papiertje, maar altijd zonder na te denken.
Een bovengemiddelde instrumentele taalvaardigheid geïntegreerd met een evenzeer instrumenteel psychologisch inzicht, liep ik daarbij als een ziekte op.
Voor hetzelfde geld was ik behanger, loodgieter, cv-monteur, automobielenreparateur en dergelijke wanneer de situatie dat vereiste.

Na veertig jaren introspectie. Nadat ik trots verwierf omdat ik in mijzelf de Don Quichote, de Idioot, kapitein Ahab,  de verlosser, titaantjes, K. en nog een aantal anderen herkende en ontmaskerde. En omdat ik de serieuze ondertoon hoorde wanneer men in mijn omgeving de gek die ik leek scheerde met de uitroep: "Simen Vrederat, voor al uw problemen".

Nu ben ik in het bezit van een curriculum van twee en een halve meter op HBO-plus-plus-plus-plus niveau. Ik ben onder andere Maatschappelijk Werker, Leraar Nederlands, Informatica en Maatschappelijke Hopsasa, Systeemanalist/Programmeur in zeven talen, Organisatieadviseur, Communicatietrainer, Teken/Schilder, Schrijf schrijfsels en fotografeer. Ik woon in een land, staat in de krant,  met een lerarentekort en een toenemende schaarste aan hoger opgeleiden. Om buiten de bijstand te blijven heb ik een baan aangenomen als pizza-koerier voor enkele uren per dag. Ik heb geen tijd noch gelegenheid om na te denken. Voor mij ligt het grote pensioengat. Alweer een prachtige uitdaging voor een Dilittantus Universalis, en immer practiserend taaltherapeuteraar (of als u het wilt taaltherapeut), op weg naar Dementia.

Mijn leven is steeds geleefd en nooit gedacht. En na een tijd kun je je niet meer voorstellen dat er iets zou wezen wat je nog nooit hebt gedacht. Dat ik zover zou komen heb ik nooit gedacht. Dankzij de overweldigende rijkdom van een armoedig leven.

This entry was posted in Volkskrant and tagged , . Bookmark the permalink.

16 Responses to Nooitgedagt

  1. martien says:

    Avatar van martien
    Mooi. Nooitgedagt maakte ook prima schaatsen. 🙂

  2. suiker says:

    Avatar van suiker
    Simen, mijn dochter wil maatschappelijk werkster worden. Ik heb gezegd: denk daar eens goed over na, want als je de drang hebt mensen te willen helpen, is dat misschien niet de handigste manier. Ik heb namelijk gezien hoe mensen in dergelijke functies aan hun bureaus genageld achter tralies van bureaucratie het met professionele vriendelijke en begrijpende lachjes moeten doen. En met veel meer raad dan daad. Nu ze toch een opleiding in die sfeer doet worden haar – je krijgt het niet verzonnen – de lachjes en gezichtsuitdrukkingen daadwerkelijk aangeleerd en geoefend in rollenspellen.

    Nou, wat wil ik eigenlijk zeggen: ik denk dat je een rijk arbeidsleven hebt geleid en dat je er zoveel als je kon hebt uitgehaald en ingestopt. Ik denk ook dat je dat nog steeds doet en zal blijven doen. Als pizzakoerier en wie weet wat er nog aanwaait.

    Ik hoop op iets moois en vervullends op een plek waar ze cv’s terzijde schuiven en een gesprek aangaan.

    liefs!

  3. lidy says:

    Avatar van lidy
    Ik heb er geen woorden voor, het is gewoonweg verschrikkelijk.

  4. PiratePete says:

    Avatar van PiratePete
    Jezus, wat klinkt mij dat bekend in de oren.

    Een berg van talenten
    Onbenut
    maar nooit verbruikt
    hardstikke modern
    die consumptie maatschappij

  5. Theo says:

    Avatar van Theo
    Dat je met zoveel kwalificaties nog tijd hebt om te bloggen…Knap Simen

  6. lidy says:

    Avatar van lidy
    Ja hoor daar we onze zelfingenomen kwast van een Theo weer.

  7. Verbaas says:

    Avatar van Verbaas
    Wat zonde dat ze iemand met zoveel talenten laten lopen… Ik kom altijd mensen tegen waarvan ik niet kan begrijpen hoe ze die functie hebben gekregen, helemaal in het onderwijs. Het lijkt wel een omgekeerde wereld.

  8. knutselsmurf says:

    Avatar van knutselsmurf
    Nooitgedagt
    Ik zal het woord nooit vergeten.
    Die houten werkbanken van het handenarbeidlokaal op school.
    De kennelijke spelfout die op die leeftijd ondraaglijk kriebelde.
    Pas later begreep ik dat namen veel ouder zijn dan spellingsregels.

  9. rikus says:

    Avatar van rikus
    Ik had vroeger schaatsen van dat merk

  10. Simen Vrederat says:

    Avatar van Simen Vrederat
    Hm, Lidy toch !

  11. thrammy says:

    Avatar van thrammy
    Ik had het wel gedacht. Die Simen heeft het een en ander meegemaakt! Je ruikt het, je voelt het achter elke komma. Prachtig verhaal, wat een kwetsbare openhartigheid! Wat een meeslepend inzicht in jezelf. Mijn historie vertoont ontelbare parallellen. Kom ik nog wel eens op. Wens je heel veel wijze woorden, nog meer zinvolle baantjes en een prettig verblijf op deze blogplek.

    Tot heel vaak

    Groet

  12. Koko says:

    Avatar van Koko
    Ik kende dit verhaal reeds, maar mooi samengevat : -)

  13. Floortje says:

    Avatar van Floortje
    Inspirerend Simen. En fijn te horen dat je zo ver bent gekomen! Uiteindelijk moet je het maar van jezelf hebben, denk ik dan. Je zit goed op weg denk ik zo 😉 En altijd mooi om iemands leven, dat zo vol en rijk is geweest, samengevat te zien. Leuk te horen dat je huwelijk al zo lang een succes is! Zet dat voort zou ik zeggen 😉

    Liefs,

  14. hansbloemhof says:

    Avatar van hansbloemhof
    Twee jaar terug schreef ik (in een vernieuwde opwelling om iets moois uit hout te toveren) op mijn verlanglijstje de wens: gutsen (nooitgedagt). Mijn lief heeft stad en land afgelopen, op zoek naar die Noorse Jazzmuzikant teneinde een CD van hem te bemachtigen. Ze is lief !

    Verder is je verhaal een feest van herkenning.

  15. fred van der wal says:

    Avatar van fred van der wal
    Interessant verhaal, aanbeveling.

  16. Pingback: FAVORIETE REACTIE: | Hardslag

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *