In de ban van de kleingeestigheid.

Reacties op weblogs kunnen ofwel vreugde opleveren ofwel irritatie.
Voor een Vrederat, dat zal u niet verbazen overheerst de vreugde. Dit omdat die nu eenmaal ook juist in bepaalde vormen van irritatie bij de lezer een zeker genoegen schept.
Of reacties positief zijn of negatief doet er mij niet zoveel toe. Het is niet zo dat ik een chatlog wil waarin mensen mij vertellen hoe aardig ze mij vinden en dan verwachten dat ik bij hen daarna hetzelfde kom vertellen. Openheid en eerlijkheid, zoals u wilt echtheid doet mij het grootste plezier. En waardering, niet voor mijn persoon, maar voor het geschrevene brengt mij natuurlijk in opperste vervoering.
Soms kunnen persoonlijke voorkeuren leiden tot frequenter over en weer contact. Niet te voorkomen, maar er wordt een nog groter beroep gedaan op het vermogen tot eerlijkheid, omdat waardering soms gecorrumpeerd dreigt te raken en kan ontaarden in een chatlog met wederzijdse onuitgesproken verwachtingen.

Zo werd mij eens in de reactieruimte meegedeeld dat de lezer bijna alles van mij las en daarbij soms het gevoel had met een stuk hout in zijn nek te zijn geslagen. Deze reactie is tot op de dag van vandaag mijn favoriete reactie aller tijden.
Reacties zijn vreugdevol als er blijkt dat er iets is geraakt in een lezer. Dit is nu eenmaal de bedoeling van mijn schrijfsels.
Ik reken er daarbij stilzwijgend op dat de geraakten zich ook zeker zullen bevinden onder de voorbijgangers die wel lezen en daarna geen reactie achterlaten. Het percentage negatief geraakten hoort , maar dit is slechts een vermoeden altijd onder die groep. Want mensen houden meer van positief dan van negatief reageren.

Maar dan de irritatie. Er is eigenlijk maar één manier om mij te irriteren. Dat is als men mij als bezoeker in eigen reactieruimte negeert als ik een vraag stel. Reacties die ik schrijf bij anderen zijn over het algemeen tot stand gekomen met veel investering van energie. Ik steek daar omwille van de zorgvuldigheid vaak meer tijd in dan in het schrijven van logs. Als de blogger gewend is terug te reageren en niet heeft aangegeven dat hij dat niet wenst ( zoals bij mij dat het geval is, omdat ik geen discussiestukken schrijf en daar niet chatten wil ), dan wens ik niet te worden behandeld alsof ik Ria de Wit was. Wie meningen wil uitwisselen is moreel verplicht te accepteren dat er iemand op bezoek komt die een mening heeft. Als die mening je niet aanstaat maar hij voldoet aan de normen van het fatsoen en de regels van de weledele kunst van polemiek, dan mag je dat niet negeren. Een weblog reactieruimte is geen voetbalveld met tweeëntwintig doelen waarin je willekeurig scoren mag.

Zoals ik over mijn favoriete reactie aller tijden vertelde, zal ik dat ook over mijn irritatie doen.
Dat iemand de virtuele vriendschap (die zich ook nu en dan ontwikkelt) verbreekt en een geplande wandeling afzegt, en mij vervolgens BANT ( ik schrijf het woord met hoofdletters om het verfoeilijke karakter van dit mechanisme aan te geven bij verkeerd gebruik ),  omdat ik niet veel sympathie heb voor de propagandistische inhoudelijk boodschap  van Hirsi Ali, ervaar ik als een klap in het gezicht. Let op: niet omdat die persoon een andere mening heeft, maar omdat er geen inhoudelijke reactie wordt gegeven. Alleen maar een belediging en een fatwah, dat is alles waarmee ik achterbleef.
Maar misschien nog pijnlijker: Ik vertelde iemand dat ik haar tekeningen, zelfgemaakte schilderijen en persoonlijke tekstuele uitingen meer waardeerde dan allerlei links naar youtube-filmpjes en beschrijvingen van de kat. Ook dit leverde mij, en dat sloeg mij met stomheid, een BAN op. Behalve een mening werd mij ook niet eens mijn eigen smaak gegund.

Zo een blogger wenst zich te wentelen in adoratie voor de grootheid van zijn geest, laat daartoe zijn vriendjes binnen, gooit alles wat kritisch is er uit.
Dit nu is het kenmerk van de kleine geest. En waar de kleingeestigheid regeert daar wil ik graag uit mijzelf vertrekken, in plaats van dat mij de deur geweigerd wordt.

This entry was posted in Volkskrant. Bookmark the permalink.

15 Responses to In de ban van de kleingeestigheid.

  1. suiker says:

    Avatar van suiker
    Boggen is interactief, dat is er juist zo leuk aan schreef ik pas nog 🙂

    Maar het is inderdaad niet altijd gemakkelijk.

    De voorbeelden die je aanhaalt, zijn misschien wel herkenbaar voor ons allemaal. Ik kan er nog wel een aantal voorbeelden aan toevoegen. Zat gisteren zelf met een logje over dit onderwerp in mijn hoofd, maar heb het daar maar gelaten 🙂

    Doorbloggen Simen, de kleingeestigheid, en andere minder frisse eigenschappen die mensen – groepen mensen – meedragen blijft. Zoals overal. Je moet er omheen en tussendoor enzo 🙂

  2. Ingrid van den Bergh says:

    Avatar van Ingrid van den Bergh
    = En waardering, niet voor mijn persoon, maar voor het geschrevene brengt mij natuurlijk in opperste vervoering. =

    Is mij uit het hart gegrepen. Daarom boeien mij ook niet de soaps, bijvoorbeeld over BNNers als Frans Bauer of Danny de Munk. Het gaat om wat ze presteren, als zanger, schrijver, acteur en noem maar op.

    En ja, Simen, het gaat ook bij het bloggen vooral om de dialoog, niet om waarheidsvinding. Ik hanteer dat ook zoveel mogelijk in mijn reacties, op eigen en andere blogs.
    Wel is het best lastig om bij mensen die je goed kent en waar je persoonlijk gezien prettig mee omgaat, ook eens een negatief geluid te laten horen. Als het om inhoudelijke zaken gaat, over meningen bijvoorbeeld, vind ik dat niet zo’n punt maar wel als iemand bijvoorbeeld een gedicht schrijft waar ik, in creatieve zin, weinig positiefs over kan zeggen. Ik weet uit ervaring dat veel dichters daar heel gevoelig op kunnen reageren.

    Iemand bannen zou ik willen beperken tot personen die werkelijk grof zijn, duidelijk discrimineren, met schuttingwoorden gooien of anderen beledigen op mijn blog. Of prsonen die mijn blog gebruiken om, OFF Topic, van alles te spuien.
    In andere gevallen is het een kunst om het gestelde met tact en wijsheid te pareren en soms zie je zo iemand dan omdraaien als een blad aan de boom.

  3. sLIMME JUF en Brilmansje says:

    Avatar van sLIMME JUF en Brilmansje
    Een sLIMME JUF heeft hier weing aan toe te voegen en een Brilmansje nog veel minder.
    Menige blogger vergeet in de virtuele wereld wat hij (om met onze MP te spreken) aan normen en waarden heeft meegekregen onder het mom van "er zit tóch een beeldscherm tussen".
    Niet de de normen en waarden van de MP nou mijn normen en waarden zijn maar dat terzijde.
    En ja, de grootheidswaanzin is alomvertegenwoordigd, wat dat betreft is het VK-blog een dwarsdoorsnede van de maatschappij.

  4. Marius van Artaaa says:

    Avatar van Marius van Artaaa
    het is jouw krant, Simen, dus jij bepaalt of een reactie verwijderd wordt. Dat men je bant, valt ook onder deze persvrijheid…./ – ; []

  5. hansbloemhof says:

    Avatar van hansbloemhof
    Lezen en reageren is voor mij als het oprekken van mijn horizon. Soms doet het je wel eens slikken. Maar dat betekent altijd dat er iets geraakt is dat de moeite van het bekijken waard is.

    Als je daar niet tegen kunt moet je ook je reactie ruimte niet openstellen.

  6. Robert Kruzdlo says:

    Avatar van Robert Kruzdlo
    Ik had het gelezen ergens… dat je niet houdt van "zwijgend antwoorden" krijgen. Je kan er ook niet zonder. Je vraagt erom.

    De spreuk rechts van Nietzsche is erg belangrijk voor mij. Vrienden, bekende haten ze de waarheid zeggen. Maar daar zit niemand op te wachten hier in ‘bloggerskontenland’….(BKL)

    Wat mij wel opvalt is dat…zeg maar het intellect hier wil zegevieren over alles wat maar in BKL gebeurt. Irritant, aanmatigend en vooral AIR.

    Zit jij op deze mensen te wachten dat zij jouw antwoord geven en nog uitvoerig ook?

    Mijn conclusie: BKL wordt door niemand gerund, het is van vluchtheuvel naar vluchtheuvel een land waar iedereen de knots in zijn nek kan krijgen. Mits hij of zij (zie Nietzsche) er in gelooft dat de neanderthaler nog net zo verstandig zijn hier als vroeger. Er is een verschil ze weten meer. Maar voor mij mag je de knots wel uit de kast halen.

    Ik geniet van je blogs. Mannelijk en stoer, zacht en gevoelig. Maar voor mij mag je er gerust flink op los knuppelen.

    Groet Robert

  7. Jezzebel says:

    Avatar van Jezzebel
    Wel aanbevolen, je stuk zit goed in elkaar.
    Maar ik word zo moe van al die zogenaamde ‘blogcritics bloggers’ .
    Het blog is wat het is.
    Met reacties, bannen, normen en waarden die je soms wel en soms niet bevallen.
    De kunst is je verhaal te vertellen, welk medium, of manier dan ook.
    .

  8. Linda Morgan says:

    Avatar van Linda Morgan
    Ik wil hier graag even op in gaan.
    Je hebt het in dit stuk over vreugde, over eerlijkheid en openheid. Mooie zaken. De vreugde zie ik eerlijk gezegd niet zo snel terug, maar ik kijk nu alleen even naar de reacties die je op mijn blogs schreef en dan vooral de intonatie van die reacties. Je zegt dat het je irriteert als een blogger niet terug reageert op een reactie van jou.
    Je schrijft: ‘’ Een weblog reactieruimte is geen voetbalveld met tweeëntwintig doelen waarin je willekeurig scoren mag.’’ Die opmerking doet mij glimlachen, want ik merk dat een reaguurder dat wel zomaar kan en mag doen. Je schrijft een stuk, en sommigen voelen zich plots geroepen om te gaan schieten, en dan niet met een bal. Soms worden er onder het mom van eerlijkheid, openheid en ‘’ik bedoel het goed’’ kwetsende opmerkingen gemaakt, waarbij je je kunt afvragen waarom iemand op die manier reageert? Ik probeer zelf altijd te kijken, voor zover mogelijk, naar intentie. Iemands werk onderuit trappen door bewust een bepaalde woordkeuze te gebruiken, onder het mom van ‘’open en eerlijk’’ vind ik persoonlijk een hele nare manier om een mening te uiten. Kritiek geven is misschien een kunst op zich?

    Een weblog is een vreemd ding: enerzijds een openbare cyberruimte, anderzijds een privé gebied, gecreëerd door de maker, die ook zelf uitmaakt wie er mag komen. Daarom kan er ook geband worden, daarom kunnen reacties weggehaald worden.Terecht.
    Een log is als een soort huiskamer. Je kunt mensen uitnodigen om op visite te komen, mits ze zich gedragen. Als een bezoeker continue rotopmerkingen maakt over de inrichting, over de hapjes en drankjes en met opgeheven vingertje commentaar levert op de gastvrouw/gastheer, het altijd beter weet, moet je niet vreemd opkijken als je de volgende keer niet zo welkom meer bent. Actie is reactie. Als je in diverse schrijfhuizen niet meer welkom bent zou er een belletje moeten gaan rinkelen?

    Ben je een kleine geest als je het niet leuk vind dat iemand steeds weer commentaar levert op je behang, dat het anders zou moeten, dat het een zwak behangetje is, dat het lelijk is? Ben je een kleine geest als je het zat bent om kritiek op je behang te krijgen van een wildvreemde, iemand die zelf niet aantoonbaar een behang expert is? Ik heb het nu niet over het geven van (al dan niet gevraagde) opbouwende kritiek, want daardoor geef je iemand de mogelijkheid om te groeien of op een andere manier te kijken. Opbouwende kritiek kun je mijns inziens alleen geven als je het echt beter weet, door ervaring, leerproces, etc of als iemand specifiek jouw mening vraagt. En dan lijkt het mij respectvol om je bewust te zijn van je woordkeuze, intonatie en intentie.
    Als mensen je steeds bannen of negeren kun je jezelf ook afvragen of er misschien sprake is van een patroon. Hand in eigen boezem kan mooie inzichten opleveren.

    En nee, van mij hoef je niet te reageren hierop.

  9. Robert Kruzdlo says:

    Avatar van Robert Kruzdlo
    *

    Ik vind het BKL juist een gebied met veilige en onveilige ‘vluchtheuvels’. Het is maar waar je op staat. Op mijn blog staat toevallig deze zin: Van achter het innerlijk behang. Lees de tekst die er bij hoort en je hebt weer een goede dag.

    Het verhaaltje rond het steekwoord ‘behang’ hierboven zegt het al: Je moet het echt beter weten anders kun je geen kritiek geven. Maar dan nog kun je sommige mensen niet overtuigen…vandaar mijn uitdrukking BKL.

    Sommige mensen plakken je achter het behang en…dan kan…er na een misschien leerzaam periode iets naar boven komen wat je nog niet wist van jezelf. Maar ga je kritiek uit de weg door met allerlei metaforische uitdrukkingen te komen ja…ja dan ben je nog niet echt zover om te ‘ontvangen’ wat niet lekker zit.

    Overal zitten dus patronen (actie en reactie) in alleen..je moet ze zien. Ontrafelen en ook eens andere bloggers lezen die lijnrecht tegen over gestelden kunnen uitleggen. Loggers die op ‘vluchtheuvels’ staan zijn bang een onbekende weg op te gaan.

    Groet Robert

  10. Simen Vrederat says:

    Avatar van Simen Vrederat
    @Linda
    Alle reacties die ik jouw weblog gaf waren (gevraagd) constructief opbouwend.
    De laatste keer had ik het idee dat je me verkeerd begrepen had. Ik reageerde daarom daarna nog een keer omdat ik dit vervelend vond. Daar hoorde ik niks op terug.

    Dit artikel slaat niet zozeer meteen op onze uitwisseling die ik niet als vervelend heb ervaren.

    Wel heb ik het gevoel dat je verbeelding af en toe iets doorschiet en je er dingen bijhaalt die ik niet gezegd heb. In mijn artikel staat nergens dat ik diverse schrijfhuizen onwelkom ben, noch dat ik mij ergens dan in de twee genoemde voorbeelden onwelkom voel. Ik haal slechts die twee voorbeelden aan, die tevens de hele oogst van mijn irritatie vormen.

    Dan spreek je van reaguurders en beschrijft ze. Ik herken mij niet in die beschrijving. Ik ben geen reaguurder.
    Ik zeg nooit kwetsende dingen tegen iemand, maar ik kan niet garanderen dat een onbekende lezer zich gekwetst voelt als ik dingen zeg. Want ik ken geen enkele reserve en wil ook geen enkele reserve in acht nemen tot het gevoel dat een onderwerp in mij oproept.

    Ik heb wel een verwachting van de receptieve vermogens van de lezer. Die moet in staat zijn ironie en soms cynisme te herkennen.
    Dat laatste hanteer ik zeker als criterium om iemand in mijn favorieten op te nemen. En jij staat daar ook, dus ik ga er blind van uit ( zo’n eigenwijs stuk stront ben ik nu eenmaal ) dat ik mij daaromtrent niet vergist heb.

    Hartelijke groet,
    Simen Vrederat

  11. Hans Bloemhof says:

    Avatar van Hans Bloemhof
    Niets staat zo ‘als een huis’ als het geschreven woord. Tegelijk is het de grootste valkuil. Want de lezer heeft zijn/haar eigen interpretatie van wat daar zo zwart/wit staat.

    Sjablonen die altijd pasbaar zijn, desnoods op een onwaarheid. Zo ontstaat de Babylonische spraakverwarring voor je ogen, zonder dat je hem aan ziet komen, zonder dat je het wilt.

  12. iris kijkt says:

    Avatar van iris kijkt
    Zeker bij veel reacties onder m’n blog zal ik heus wel eens de plank misslaan in m’n antwoord. Maar ja, is een luxe probleem, want veel reacties is ook lang niet altijd het geval. Soms ben ik ook gewoon moe, en mis ik ook wel eens de juiste snaar. Ik probeer het natuurlijk wel om die te raken

  13. Simen Vrederat says:

    Avatar van Simen Vrederat
    @Catharina Anna Maria van Vliet

    Catharina ik heb de vrijheid genomen jouw reactie te wijzigen. Het enige wat ik heb gedaan is de verwijzing naar de persoon er uithalen, daar ik mijn weblog niet wil openstellen voor persoonsgerichte opmerkingen. Dank voor je reactie.

    ===========================================================================

    Simen,

    Ik lees dit nu pas. Ik deel je verbazing over hoe lichtvaardig sommige bloggers een BAN uitdelen. Ik heb er ook een gekregen. Reden: mijn vragen iriteren de Blogster naar het schijnt. Ik begrijp dat niet. Ik heb het nog eens nagekeken voor ze alles verwijderderde maar er stond niets raars. Er was wel een blog waar ze zomaar bijzonder lelijk op mijn reactie reageerde. Blog in kwestie heeft ze later verwijderd en toen ik ernaar vroeg ontkende ze dat het er gestaan had en suggereerde ze meteen dat ik dat zelf verzonnen had.

    En dat is gelijk alle uitleg waar ik het mee kan doen. We hadden eerder gemaild dus ik heb haar e-mail adres.
    Ik weet hoe goed bedoelde woorden via mial of reacties totaal verkeerd over kunnen komen. Ik bood aan per e-mail om het bij een kopje koffie eens uit te praten.

    Njet, ZIJ, had daar geen behoefte aan. De empathie om te onderzoeken wat het voor mij betekende (ik stuurde de uitnodiging niet voor niets) ontbrak totaal.
    Ik weet dat ik het er mee moet doen maar ik heb er moeite mee. Iemand zonder reden bannen, alle gevraagde uitleg weigeren…. ik vind het onfatsoenlijk.

    Maar goed iedereen heeft hierin haar/zijn eigen insteek. Ook in het echte leven horen misverstanden en iritaties bij het leven. Bij mijn schoonzusje heb ik het volledig verbruid vermoed ik. En van het waarom heb ik geen idee, maar daar wil/kan zij niet over praten dus ik weet het ook niet zeker…. want we blijven beleefd toch? En als ik echtgenoot overstuur wil hebben dan moet ik hem echt in het midden van onze (ijskoude) ruzie duwen …… ik doe het maar niet, ze is het niet waard.

    Ik leer ermee leven …..

  14. Catharina Anna Maria van Vliet says:

    Avatar van Catharina Anna Maria van Vliet
    Oké.

  15. Pingback: De Maria Koerier | Simen Vrederat

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *