Lieve Femke

Lieve Femke,

Altijd was ik kritisch tegen je. Ik schrijf het succes van de rechtse mafia van vooral mensen als Verhaagen en Wilders volledig toe aan het totaal ontbreken van enige visie bij de gevestigde orde, en noem dat steevast Femke’s failliet. Maar nu je afscheid neemt heb ik nog net de tijd dit beeld nog enigszins in het juiste perspectief te plaatsen.
Want dat jij wel een gewaardeerde visie hebt op maatschappelijke organisatie dat is ook mij wel duidelijk. Zeker als je zoals nu, bij je feestje bij Witteman wat meer gelegenheid hebt
dit niet alleen wat duidelijker te zeggen maar bovendien nog te vergulden met de glans van de bevlogenheid. Je noemde ergens Joop den Uil als voorbeeld en ik denk zelfs dat je jezelf met hem kan meten in de manier waarop je je zaken onder woorden brengt en in het debat verdedigd.

Waar de vergelijking mank gaat, maar dat kan ik je persoonlijk nauwelijks kwalijk nemen dat Joop den Uil ook nog wat anders kon. Als enige linkse politicus maar ook in een gemakkelijker tijd, was hij in staat een soort succes, hoe mager ook te boeken. Waardoor zijn bevlogenheid een soortelijk gewicht kreeg. Met het effect dat al die mooie woorden en bevlogenheid niet hebben geleid tot de teleurstelling die wordt opgeroepen (vergelijk het maar met Feyenoord) door het permanente verlies van juist je dierbaarste kampioenen.

Ik hoop daarom dat je mijn kritiek in dank wilt aanvaarden en interpreteren als voortkomend uit de bewondering en trouw en toewijding aan wat ik je voor ons zag doen. En het in wilt bedden in de verzachtende omstandigheden die voor jouw optreden zowel als mijn kritiek gelden. De zwarte tijden waarin we momenteel verkeren.

Hardstikke bedankt meid. Je bent geweldig. En ik hoop en ben er van overtuigd dat je in een echte baan van de smaak van het succes gaat genieten.
Als dank aan jou zal ik mijn stem blijven uitbrengen op de goede partij, en heb ik voor je opvolgster je zetel al vast opnieuw bekleed.

Posted in Volkskrant | Tagged | 9 Comments

Recht is niet krom.

Meningen, opvattingen, reacties. Zet er honderd op een rij, en al spoedig kun je er een indeling in maken en aanschouwen hoe daarop groepsvorming ontstaat op basis van steeds dezelfde soort patronen, gebaseerd op onderliggende projectie van ervaringen en als het zich gecollectiveerd heeft mythologie. Dat honderd op een rij zetten zal weinig
moeite kosten voor iemand die zich over het VKBlog beweegt.

Twee manieren bestaan er om aan dit mechanisme te ontkomen. De eerste methode is het beroep op de objectieve werkelijkheid.
De tweede is het toepassen van de onverbiddelijke logica.

Hoewel de eerste methode charmant en oprecht overkomt, blijken er in de practijk toch bepaalde bezwaren aan te kleven. De Bijbel,het KNVB-spelregelboekje en de economische grondslag zoals geformuleerd door Keynes brengen ons vooral stof tot discussie maar vormen geen uitweg naar een oplossing uit een machtsconflict.
Ja of kan misschien een lezer mij de bladzijde wijzen waarop Keynes een bevredigende verklaring geeft, dat twintig procent van de mensheid leeft over de rug van tachtig procent anderen. Het is daarbij nog het grootste bezwaar dat de in essentie volstrekte onwetendheid van de mens over de wereld waarin hij leeft verhindert reglementen samen te stellen waarin aan een volledige kennis van de wereld recht wordt gedaan. Het blijft kortom willekeur. Het blijven belangen-setjes.
En die problematiek gaat echt wel dieper dan het nietes – welles of het Jezus of Mohammed is die het meest tegen homos is. Getuige de terreur die Sigmund Freud jarenlang tegen ons heeft bedreven.

De tweede methode is daarom altijd mijn keuze. Omdat het je ontdoet van veel ballast en zo direct mogelijk naar de realiteit brengt.
Een actueel voorbeeld:

Stel ik heb iemand van minderjarige leeftijd sexueel misbruikt. Na jaren wordt dat bekend bij anderen. Die anderen brengen dat in de openbaarheid. Wat doet het openbaar ministerie volgens de regels van uw logika ? Worden de anderen gedagvaard op beschuldiging van het zonder mijn toestemming bekendmaken van informatie. Zegt de publieke opinie dan: Laten we niet over dat misbruik praten voor de klikker ter verantwoording is geroepen ? Vraagt U dan niet aan Obama om een prijs op het hoofd van Simen Vrederat te zetten, maar roept u uit: Die klikker moet vermoord, zeker nu bekend is geworden dat hij ook nog ooit eens door de brievenbus van zijn buren plaste.

De Amerikaanse overheid misbruikt mensen met behulp van georganiseerde manipulatieve technieken en houd daar een administratie van bij.
Iemand zet dat in de krant. Hij laat daardoor aan ons en de wereld zien in welk toneelspel wij in onze zogenaamde democratie door onze zogenaamde vrije pers tot ons vermaak, en weinig lering, worden betrokken. En dat dit veel slachtoffers maakt en zeker levens kost.

En dan wordt in diezelfde vrije pers beweerd dat de andere moet worden vermoord, gearresteerd, vervolgd. Omdat hij ook nog een aanklacht heeft lopen van een teleurgesteld one-nightstand vriendinnetje dat met terugwerkende kracht beweert dat ze toch liever niet was blijven slapen. Zonder enig commentaar volgens wiens moraal dit zou zijn goedgekeurd. Zonder een spoor van ontstemming.

Van de politiek hoef je nooit iets te verwachten. Je denkt toch niet dat het Nijlpaard van Rotterdam aan Obama gaat vragen of Obama een prijs op zijn eigen hoofd wil zetten. Dus komt het er weer bij u op aan om al uw logische vermogens aan te wenden.

@Simen Vrederat

Posted in Volkskrant | Tagged | 3 Comments

De eeuwigheid van het langzaamaan.

De eeuwigheid van het langzaamaan.
(Voor Svara.)

Toen in de straat als ik mij niet vergis,
van Leeuwenhoek,
mijn knie geschaafd, stak door ‘k geloof
een winkelhaak,
zag ik een macht zo groot en kolossaal
geen mensentaal,
dat ik alleen nog reuzen zag,
die renden trage schokken,
waarmee ze urenlang voorbij mijn
ooghoek trokken.

Toen ik uit de straat, bij ‘t crematoor,
Goutumerdijk
maar weer en weer dezelfde limousine met achterna
ook nog eens tien,
zag stilstaan op het razend asfalt,
onderdoor.
klonken steeds zwaarder tot mij door,
de dreunen van de reuzenpas zo kolossaal

dat ik de tijd daarna alleen nog vatten kon in taal.

@Vrederat, 11/2010

Posted in Volkskrant | 5 Comments

Antarctica


@Barbara

Antarctica.

Belangrijk meer dan slechts drie dwaze dagen,
een langer reis dan een decembermaand,
de vlucht naar een behouden huis,
ver weg van het offervuur,
van Hans Kazan en Paul de Leeuw,
tweehondertwintig volt,
en andere illusionisten,
duurt ‘s levens loop dwars door de schappen,
het ijs verdrijvend alle stappen,
de boodschap in de tas verborgen,
die zij als Albert Hein het wil,
zelf aan haar dierbare vermisten,
vergaan tot as,
in ‘t echte vuur,
ten slotte zelf moet gaan bezorgen.

@Vrederat 11/2010

Posted in Volkskrant | 4 Comments

Doorlopend.

Doorlopend.

Balancerend op het koord
van het opgedroogde woord
roep ik in de echoloze put van zoekend voelen.
doorlopend en de val vermijdend
wankel boven het ravijn van het vertwijfeld raden.
Ik eet nu vis en wil geen vlees meer braden.
Maar raden moet
want als je niet verwacht
maar je verbeeld, verstijft
dan is er slechts de zwaartekracht.

@vrederat 2001

Posted in Volkskrant | 7 Comments

Het enige dat ontbreekt.

Het is duidelijk dat de PVV, een echte volkspartij is waarin alle geledingen van onze maatschappij vertegenwoordigd zijn. Zoals je het gezelschap de laatste dagen bezig zag deed het me, al was het alleen al vanwege de grote leider zelf, wiens rare neuzelende gehakkel,  dat grenst aan een spraakgebrek, dat extra opviel nu hij niet in de omstandigheid verkeerde het als vroeger op het schoolplein te overschreeuwen vanuit de nood zich tegen pesters te verdedigen, denken aan een aflevering van "de lachende scheerkwast". Weliswaar destijds een linkse hobby, maar het bonte gezelschap van onvermogenden leek toch erg op het zootje ongeregeld dat zich ineens in powpownieuws (zou Robert stiekum een tweeling gekregen hebben ? ) heel onrustig voor de microfoon verschool.
Het nieuws dat sinds het aantreden van Exxon-Frankie, het nijlpaard van Rotterdam en
de Stormleider Verhaagen alleen nog maar over jongetjes uit Gouda en dubbele paspoorten ging, heeft toch al zo’n eigenaardige verandering ondergaan. In plaats van Nova heet het nu Nieuw Zuur. Meer toepasselijk dan poetisch naar mijn mening. Zoals dat eveneens geld voor de presentatrice. Ze lacht weliswaar wel lief, maar doet ons vooral naar Eva verlangen. Daar zou ik zo drie Maxowietzen voor in willen ruilen.
Je ziet de Stormleider trouwens verdacht weinig de laatste dagen. Dat geeft altijd een onrustig gevoel. Zou hij het dan zijn die weer als enige bezig is met de grote maatschappelijke problemen waarvoor we ons de komende jaren geplaatst zien.

Samengevat hebben we een nu in die partei behalve een geblondeerde angstnicht, een partij ideoloog met hersenverweking die een oud pak van een neefje kreeg waarin nog een ouwe Mein Kampf in de binnenzak stak, een pornobaas en een mannelijke tegenhanger van Winnie de Jong die voorbijkomende bejaarden met water gooit en de macht waardeert omdat je dan iedereen zou mogen neuken en zowaar een cowboy Henk wiens gouden hart vooral klopt voor de gouden retriever. En Hero natuurlijk. Die schijnt bij de politie gewerkt te hebben. Komt het dan daar van dat we ons onveilig voelen ?

Het enige dat nog ontbreekt is een moslim.

Posted in Volkskrant | Tagged | 8 Comments

Midlife

Midlife

Aan het eind van het gewalste plat,
de randen krullend en als kerstbalglas,
breekt niks meer, knispert niks,
als bij een kleuter op het pasgemaaide gras.

De laatste letters in de strekking van een zin,
de bol is op en rafelig de grepen,
de schaamte ook, de onrust,
wijkt aan de kiemen van een schuldeloos begin.

Waarom het schrijnend lichaam groeit,
van dit tot aan het zelfde,
louter aan de hoeken bloeit

Het schroeiend lijf moet leren bidden,
niet aan de randen van het niets,
maar in ‘t gegiste midden.

@vrederat/1991

Posted in Volkskrant | 6 Comments

Niets gedacht is niets gedaan.

Mij vragen om te schrijven over de ziel. Dan druk je op zoveel knopjes tegelijk, en brengt je zoveel stromen op gang, stromen van gedachten die allemaal in het midden eindigen. In een diepe sneldraaiende kolk die bevriest in een standbeeld van beweging. Met ergens Gogol in de buurt van het epicentrum.

Ik had het geluk dat ik werd geprikkeld toen iemand zei: Het dichten is een intuitief proces. Gedachten verstoren de bezieling.

Maar dat riekt naar tevredenheid !!
En het opvoeren van een macht van buitenaf !!
Doe dat nooit in mijn nabijheid !!

Dus reageerde ik:
Pas veel later, want ik kan het niet altijd zo ongeremd formuleren. Ik heb dan zogezegd eerst nog wat bezieling nodig.

De ziel, het onbewuste centrum van onberedeneerde wil en gevoel. Een onstoffelijk begrip over abstracte zaken. Term uit de menswetenschappen. Mooie sport die we desondanks als niet exact beschouwen. Wat geen diskwalificatie is, zeker niet sinds we de wel exacte wetenschappen ook meer en meer herkennen als een woud van enkel vragen waarop ondanks de schijn van objectiviteit geen bevredigende antwoorden zijn, tenzij je veel bevrediging schept in het jaarlijks vervangen van  je telefoon met meer megapixels.

Het beeld dat mij voor ogen komt van mijn moeder en haar zuster, die met elkaar een
24-uurs nonstop, bekgevecht van ongeveer zeventig jaar hielden: Ik koop altijd die kaas die vind ik lekker.., ik altijd die andere die is gezonder.., ja maar minder lekker.., nou ik vind hem juist lekkerder dan die andere, hoe kom je er bij die andere is veel lekkerder…, en bovendien nog goedkoper.., zo zie je maar weer dat die dus niet lekkerder kan wezen.., en trouwens …..,ik las in de.., dat lees ik nooit ik hoorde dat …maar immers……, nou dat klopt natuurlijk niet want……., en toch..
Dat beeld verduidelijkt voor mij de werkwijze en het nut van exacte wetenschap en waar het ons tenslotte brengt.  Of zo u wilt, ons achterlaat.

De ziel is bovenal van mij. En hoewel ik er in knijpen kan, veert er niets terug. En dat kan niets anders betekenen dan dat lichaamsdeel mijn gedachten zijn.
Gedachten die een vaste vorm krijgen krijgen door herhaling. Door de herhaling worden het ideeën. Zij geven een prettige kriebel. Zoals wanneer je zegt: Ik kam vandaag mijn haar eens achterover. Want daarmee had ik veel succes en dat voelde lekker. En doe je het nooit voorover over je gezicht, om de reactie: Wat zie jij er dom uit, te vermijden.
Zo krijgen de gedachten hun gestalte door positieve ofwel negatieve bekrachtiging die herhaald wordt. Een sociaal wezen zijn betekent zoals u begrijpt ongeveer: Dat je je haar en je gedachten zo kamt dat het meewerkt aan een prettig contact met soortgenoten.

Het enige lichaamsdeel dat je ook steeds noodgedwongen tot zijn vaste vorm moet herdenken. Omdat ze niet alleen niet terugveert bij het knijpen, maar ook omdat losse gedachten die je niet binnen de gestalte houdt als je even niet oplet door open deuren en ramen naar buiten waaien, zodat je er steeds naar zoeken moet.

De ziel is kortom een klomp door herhaling en door positieve en negatieve bekrachtiging versteende gedachten. Over die steen, als bij iedere edelsteen, ligt een diepe glans: Het patina dat het beleefde leven in je geest achterliet.
Een beschermende laag en toeverlaat in de onbeholpenheid van alledag. Je grootste schoonheid  in al zijn mooi en lelijkheid gevormd door de de hevigste ervaring, tot fonkeling geslepen door een varieteit aan geraffineerde patronen van herhaling. En ook daarin de blikschade van verleiding, vol trots want zelf hersteld en uitgedeukt tot het ultieme kleinood van de evenwichtige persoonlijkheid: De ziel, het zelf, het zelfrespect.  Zzz zonder de Maskers.

Veel schrijvers en beeldend kunstenaars beschrijven de ervaring dat het een ander is die de gedachten dicteert of de hand over het doek stuurt.  Maar dat is niets meer dan het verschijnsel dat ook optreedt bij autorijden. Je schakelt naar de vijfde versnelling.
Als je er over na gaat denken lukt dat ineens niet meer. De gemechaniseerde mening, de geautomatiseerde overtuiging, verdraagt geen denken. Lijkt het.
En met de eigenlijk daarmee al benoemde schaduwkant. Het belemmert, lijkt het wel, het denken. Het lijkt je te ontslaan van je verantwoordelijkheid.

Oppassen dus en zeker op oudere leeftijd. Die toch al gepaard gaat aan een extra risico op verkalkingen.
Want wie de flexibiliteit verliest om zijn overtuiging iedere dag opnieuw te herdenken.
Geen nieuw facet meer durft te slijpen in iets dat hij niet meer herkent als van zijn zelf.
Die verliest op de valreep alsnog zijn essentie, het doel en functie van zijn overtuiging. Hij overtuigt alleen zich zelf. En wordt een prachtig standbeeld van beweging.

30-10-2010

Posted in Volkskrant | Tagged | 8 Comments

Uitzicht.

Lawines van luxe
clean versmal de wetenschap
glad glans glim en glunder
buikje vol, romige runder.
Kleurig leven, fris en fruitig
sappen voor de tinteling
ronde duurte, duizend dingen
grofverende bruingeverfde brood.


Kankerstrakke hongerdood.

@vrederat  2000

Posted in Volkskrant | 11 Comments

Het midden.

Harde werkers kiezen voor het midden.

En gaan op tijd linksaf.

Posted in Volkskrant | Tagged | 11 Comments