Moederkoorn

Te wandelen in een woud vol dode bomen,
en waar je ongedurig bloemen zocht,
waarvan de geur in oog- en snottervocht,
de grauwe luchten smeuren en omzomen.

Er waren stengelvelden heb ik nog onthouden,
waarin je soms de egels hoorde zwoegen,
je toen niet wist: wat ze op hun stekels droegen,
noch of ze parend moddernesten bouwden.

Waar je alleen door zilverzucht te blazen
de vlinders op ziet stijgen om je heen,
je voeten soppend in het drassig veen,
alsof ze vlogen, slechts als ze je woorden lazen.

De lucht blijven bewegen, terwijl je altijd wist:
– omdat in kleur en donkerblauwe nachten,
de vlinders vallen als een herfst van stoffige gedachten –
dat je vanaf de oerschreeuw de volkomen stilte mist.

Oh ja, oh ja, in iets moet je geloven
een eindstreep elke dag die steeds wordt opgeschoven.
De dwang tot winst uit een verloren strijd,
verbeter elke dag mijn tijd.

 

©vrederat april/2012

6 thoughts on “Moederkoorn”

  1. @dau
    Je maakt me blij

    @hennie
    Dat kan heel goed.

    @svara
    Dankje. Je maakt me blij.

    @jokezelf
    jij leest het met een andere invalshoek als Hennie.
    Mooi, mooi, mooi to you to.

Comments are closed.