Op weg naar het einde

Hierbij de ontwikkelingsgang van het nieuwjaarsgedicht 2013.
Voor mijn en wellicht uw gemak en overzicht. De link staat ook in de sidebar in de infotheek.
Beurtwisseling is te herkennen aan de tekststijl.

Na het einde der tijden.

In het aardse leven van beperkte duur
waar niemand de eeuwigheid is gegeven
tikt weg iedere seconde tot minuut en uur.
Met iedere tel verstreken korter dit leven,

zou er nog iets zijn na het einde der tijden?
Een hemel wellicht, met tachtig mooie meiden?
Waar de helden van toen zich leuk verpozen
Met liefde, veel drank en nooit meer lijden
Hun aardse bestaan ging niet over rozen

een mooi hemels toetje komt hen wel toe
Maar nee. Die meisjes (het hoer moeten wezen moe)
vertrokken. Creëerden een eigen Elysée
met dansen, muziek, poëzie. Toedeloe!
Met Gratiën, Muzen, ook Venus ging mee.

Die hemel der ‘helden’… werd de hel van het rukken
Maar Jantje doet nooit mee, die wil alleen maar pruimen plukken.
In die hemel, waar palestijnen en joden als broeders samen ‘leven’,
wat hier beneden maar nooit wilde lukken.
Waar André Kuipers, als hij ‘t gelooft, straks weer lekker kan zweven,

rond van Gogh, die daar met vijftig tinten grijs wat zit te kleuren.
en onderwijl raakt het levenloze lijf doordrenkt met andere geuren
uit stof zijt ge ontstaan, tot koolstof zult ge wederkeren
de tijd die kan niet stoppen maar omhult het tijdelijk gebeuren,
het eind der tijden een verinnering aan aarde’s wisseling van kleren

emotie naar negotie waaraan in ‘t “Zuur” herinnering niet zal bestaan
Echter ‘t wanhopig vastklampen aan het onvermijdelijke vergaan
houdt hem gevangen in een eeuwige herhaling, onbewust.
Verloren in de helse wereld als simpel onderdaan
geregeerd door sleur, hebzucht, zorgen en lust

blijft hij snakken naar een onwaarachtig apocalyptisch slot.
Dat is niet alleen zijn, maar ons aller onontkoombaar lot.
Wij rijmden ooit een hemel op de aardse hel,
hebben met veel krakeel onszelf en de anderen bespot.
Laat de nieuwe tijd maar komen, maak een einde aan het spel.

Maar wat als het uiteindelijk toch anders gaat verlopen?
Op de grote kladderadatsch is ons hopen:
eerst die hele karavanserai naar de ratsmodee!
Dan pas kunnen we nieuwe draden knopen,
die ons gaan leiden over de Panthalassazee,

als pont naar daar waar nog niemand ging.
Om de nek schrijnt het touw van de gouden welvaartsring,
maar na eeuwen in de ban van zijn “bezit is macht”
pleuren we hem nu in het vuur, dat zware klereding.
En dan onthult het fonkelnieuwe jaar met volle kracht

dat geluk al in onszelf zit en niet in wat we nog zonodig moeten
het inzicht, dat voorkwam het boeten
‘en net op tijd’ was de conclusie
aan’t eind der tijden nog zo wroeten
met hel en hemel als illusie

en dood als speling der natuur.

©Joost/Ger Belmer/Selma/Babbelegoegje/Simen Vrederat/Ina Dijstelberge/Hennie van Ee/Pastuiven Verkwil/Apie Dapie/Ton de Gruijter

Begrepen !

11 thoughts on “Op weg naar het einde”

  1. Ik heb geen herinnering aan de tijd voor mijn geboorte, ik zal dan ook niet klagen over de vergetelheid die na mij komt.
    Een prachtig jaar toegewenst.

  2. Het was een lastige klus Simen om de koers te veranderen!
    Ik moest hem wel een aantal keren lezen, vooral die laatste zin. Maar de afbeelding deed wonderen :-).
    Ik wens je opvolger veel succes want gemakkelijk heb je het hem niet gemaakt. Een echte Vrederat dus.

  3. @fulps
    Langer dan drie dagen na de tijd. Je weet toch dat dat betekent dat het zeker gemeend is.
    Ik wens jou alle liefde die je in de tussenliggende tijd ontvangen kan.

  4. @galmier
    Wat geweest is is definitief. Toekomst is slechts een opeenhoping van verleden.
    Niks wordt afgemaakt en tevens blijft ook niks onafgemaakt.

  5. @svara
    Ik maak het jou ook niet altijd gemakkelijk.
    Maar mede dankzij jou bestaan de wonderen
    Ik ben wel benieuwd: Ken jij onechte vrederatten ?

  6. Ja een.
    Je was erbij, je keek er naar en liet het gebeuren.
    Twijfel alom.
    Nu wordt het uitkijken, telkens weer tussen al die stofjes in het heelal 🙂

Comments are closed.